Dia da muller

Hay criminales que proclaman tan campantes ‘la maté porque era mía’, así no más, como si fuera cosa de sentido común y justo de toda justicia y derecho de propiedad privada, que hace al hombre dueño de la mujer. Pero ninguno, ninguno, ni el más macho de los supermachos tiene la valentía de confesar ‘la maté por miedo’, porque al fin y al cabo el miedo de la mujer a la violencia del hombre es el espejo del miedo del hombre a la mujer sin miedo.
(Eduardo Galeano)

Manifesto DEMOCRACIA REAL XA




Somos persoas normais e correntes. Somos coma ti: xente que se levanta polas mañás para estudar, para traballar ou para buscar traballo, xente que ten familia e amizades. Xente que traballa arreo todos os días para vivir e darlles un futuro mellor a quen nos rodea.
Algunhas destas persoas considerámonos máis progresistas, outras máis conservadoras. Unhas crentes, outras non. Unhas temos ideoloxías ben definidas, outras considerámonos apartidarias e outras apolíticas… Pero todas e todos estamos preocupados, indignados polo panorama político, económico e social que vemos arredor de nós. Pola corrupción da clase política, empresarial e da banca… pola indefensión da cidadanía de a pé.
Esta situación fainos dano día tras día. Pero se nos unimos, podemos mudala. É hora de pórse en movemento, hora de construírmos entre todos, entre todas, unha sociedade mellor. Por iso sostemos firmemente o seguinte:
◦As prioridades de toda sociedade avanzada deben ser a igualdade, o progreso, a solidariedade, o libre acceso á cultura, a sustentabilidade ecolóxica e o desenvolvemento, o benestar e a felicidade das persoas.
◦Existen uns dereitos básicos que deberían estar cubertos nestas sociedades: dereito á vivenda, ao traballo, á cultura, á saúde, á educación, á participación política, ao libre desenvolvemento persoal e ao consumo dos bens necesarios para unha vida saudable e feliz.
◦O actual funcionamento do noso sistema económico e gobernamental non atende a estas prioridades e constitúe un atranco para o progreso da humanidade.
◦A democracia parte do pobo (demos = pobo; cracia = goberno), de xeito que o goberno debe ser do pobo. Así e todo, a maior parte da clase política nin sequera nos escoita. As súas funcións deberían ser as de levar a nosa voz ás institucións, facilitando a participación política e cidadá mediante vías directas e procurando o maior beneficio para o groso da sociedade, non a de se enriqueceren e medraren a expensas de nós, atendendo unicamente aos ditados dos grandes poderes económicos e aferrándose ao poder mediante unha ditadura partitocrática encabezada polas inamovibles siglas do PPSOE.
◦A ansia e acumulación de poder nunhas poucas mans xera desigualdade, crispación e inxustiza, o cal conduce á violencia, que nós rexeitamos. O obsoleto e antinatural modelo económico vixente bloquea a maquinaria social nunha espiral que se consome a si mesma enriquecendo unha minoría e sumindo o resto na pobreza e escaseza. Até o colapso.
◦A vontade e fin do sistema é a acumulación de diñeiro, primándoa por riba da eficacia e o benestar da sociedade, estragando recursos, destruíndo o planeta, xerando desemprego e consumidores infelices.
◦Os cidadáns somos parte da engrenaxe dunha máquina destinada a enriquecer unha minoría que non sabe nin das nosas necesidades. Somos xente anónima, pero sen nós, nada disto existiría, pois nós movemos o mundo.
◦Se como sociedade aprendemos a non confiar o noso futuro a unha abstracta rendibilidade económica que nunca redunda en beneficio da maioría, poderemos eliminar os abusos e carencias que todos e todas nós sufrimos.
◦É necesaria unha revolución ética. Puxemos os cartos por riba do ser humano, mais temos que pólos ao noso servizo. Somos persoas, non produtos do mercado. Eu non son só quen compro, por que o compro e a quen llo compro.

Por todo o exposto, estamos indignados, estamos indignadas.
Cremos que podemos mudalo.
Cremos que podemos axudar.
Sabemos que, unidos, podemos.
Sae connosco. É o teu dereito.

Anima aos teus maiores a escribir.

Bases del concurso de relatos escritos por personas mayores RNE - Fundación La Caixa
RNE y Fundación “la Caixa” convocan la tercera edición del “Concurso de relatos escritos por personas mayores”. El Premio se regirá por las siguientes bases:
1. Podrá participar cualquier persona mayor de 58 años (esta edad incluida), con residencia en España acreditada. La obra será en castellano. No podrá presentarse a concurso el personal laboral y directivo de Fundación “la Caixa” ni de RNE.
2. La extensión del relato no superará los cinco folios, y cada folio tendrá entre 25 y 30 líneas. El tamaño de letra será el 14.
3. Podrán presentarse un máximo de 2 obras por participante. El tema del relato será libre.
4. Los participantes en el concurso podrán enviar sus obras por correo electrónico, a la dirección juntospasoapaso@rtve.es, y correo postal, a la dirección Av. Radio Televisión, 4. 28223 Pozuelo de Alarcón, Madrid. La finalización de recepción de originales será a las 00.00 del 9 de mayo de 2011.
5. Las bases estarán visibles en las páginas web de la Obra Social “la Caixa” y en la de RNE.
6. No se mantendrá correspondencia con los participantes en relación a sus obras.
7. Habrá quince finalistas, a determinar tras un proceso de preselección de RNE.
8. La resolución del concurso estará en manos de un jurado compuesto por dos escritores de prestigio, un periodista de cultura de RNE y un representante de Fundación La Caixa, que seleccionarán la obra ganadora.
9. Las obras no ganadoras quedarán descartadas, y los originales serán eliminados.
10. El premio consistirá en la emisión por parte de RNE de la adaptación radiofónica del relato ganador, así como su publicación en la página Web de RNE y la página Web de la Obra Social La Caixa, para lo cual el ganador y el resto de finalistas cederán los derechos de reproducción, distribución y comunicación pública a Fundación La Caixa y RNE en exclusiva, sin ninguna limitación territorial y por un periodo de dos años.
11. La Fundación La Caixa se reserva el derecho, durante estos dos años, de utilizar estas obras dentro de su programa “Grandes Lectores” o como promoción de alguna actividad intergeneracional dentro sus programas.
12. El premio se entregará en las dependencias de CaixaForum en Madrid en el transcurso de un acto organizado para tal ocasión, y en el que también se otorgará al ganador un trofeo acreditativo.
13. El fallo del jurado se hará público durante la primera quincena del mes de junio, en fecha a determinar por la Obra Social “la Caixa” en consenso con RNE.
14. El fallo del jurado será inapelable.
15. El concurso no podrá ser declarado desierto.

Soa

Ter noivo esta ben, mais que hai de malo estar soa??... cando estou soa podo falar en alto sen que ninguen me diga que estou coma unha cabra... Que hai de mal estar coma unha cabra...?? Fago as cousas que me gustan, como a comida que quero, teño moito mais tempo para todo, o fago todo ao meu ritmo, saio a correr, camiñar, brincar... Toleo por intres, polo monte, polo campo, pola rua... Que hai de malo estar soa??...O malo e sentirse soa, mais non estar soa. Teño moita imaxinación e montome peliculas e fago dialogos e persoeiros, e amolome e estoupo a rir e digome a min mesma "Que tola estas" e deseguido digome a min mesma "Si!!.. tola, moi tola.. e que??.. Son moi feliz!!... diso se trata.. de ser feliz!!!"...

O caso é que estou sentindo a necesidade de estar soa. De querer estar soa, de chegar a casa e sentir que ninguen me agarda, a necesidade de ter que acender as luces, non apagalas, a necesidade de acender o radio, non de baixa-lo volumen... en fin .... apaga a lus maripepa

Deica Labordeta, no corazón.

Hablo, por hablar,
hoy que está desierto el mar
y una paz agreste invade
estas turolenses llamaradas
de fuego y de dolor.

Hablo del día a día que sucede,
de las tardes que adiós nos despedimos,
de los hijos que llegan,
de las tierras que acogen nuestros cuerpos
y de todo aquello
que va formando, al fin, nuestra figura.

Del paso indefinido
hablo también

y hablo, para quedar en paz con mi conciencia,
del tiempo jamás recuperado,
huido entre sonrisas, adioses y lágrimas,
que nadie reservó para el otoño.

Hablo del campesino y de su hondura,
del herrero que fragua su tristeza,
del minero que invade las entrañas,
del poeta que, a solas, agoniza.
Hablo de mi mujer y su esperanza.

Y hablo de este pequeño dios
que ha entrado en casa,
después de tantos días esperado.

Hablo y hablo
y nunca sé por qué guardar silencio.

Os barquilleiros non son de Madrid

Ao igual que outras profesións ambulantes, exercidas noutro tempo, como a de afiadores e paragüeiros, cordeeiros, cesteiros, oleiros, augardenteiros e un longo etcétera, foi un recurso modesto para gañar un mísero sustento ocasional que, dalgún xeito, permitise a aportación dunha precaria axuda á economía de moitos dos nosos paisanos galegos.
Preferentemente asentados nas bisbarras de Castro Caldelas e Parada do Sil, os barquilleiros, unha vez que elaboraban os seus produtos, de xeito artesanal, abandonaban os seus fogares para, acompañado da sua inseparable barquilla ó lombo, desprazándose cara os lugares de mellor venda do seu produto, sendo preferentemente as grandes capitais como Madrid e Barcelona, así como o resto das provincias os seus lugares de destino elixidos.
Homes de carácter alegre e portando a sorna galega, o barquilleiro era recoñecido pola súa modesta vestimenta consistente basicamente nunha raída chaqueta de pana e pantalón, todo moi zurcido e apañado, sempre cuberto cunha boina e calzado cunhas vellas botas gastadas polas grandes distancias recorridas durante o tempo da venda do seu produto.
A barquilleira, elemento fundamental do reclamo do seu doce barquillo, a formaba dúas pezas: o tambor cilíndrico de lata ou latón no que se gardaba a aromática e rica lambetada, maila tapa de peche. Por riba atópase a ruleta ou xogo de números acompañado dun sistema xiratorio. Das diversas tiradas e da sorte no xogo dependía o premio consistente nun determinado número de barquillos.
As cores da barquilleira, conxuntamente ca vistosa decoración exterior, influían notablemente na atracción dos posibles clientes, maiormente concorrentes por parte da xente máis nova.
Os ingredientes tradicionais orixinais para a elaboración deste produto artesanal os constituían a auga, fariña de trigo, azucre e aceite, ao que se engadía un lixeiro sabor edulcorante.
O discutible monumento o barquilleiro de Parada do Sil, obra de José Campos, lembra de xeito permanente a memoria dun grupo de traballadores ambulantes que nuns anos duros de fame souberon, co seu esforzo e traballo, facer máis doada a vida dos seus familiares.

Cousas cativas

As veces as mellores vacacións, o mellor viaxe está no interior de cada un ou no interior da persoa que tes o teu carón, descubrila e descubrirse é unha aventura apaixonante, por que ignoramos de nos mesmos os recunchos mais recónditos e inhóspitos, habelencias que descoñecemos e que a outra persoa sabe sacar de nos e nos dela. É un percorrido de balde que temos moi perto e que en tempo de crise sae moi a conta. Grazas Gabriel.